X
تبلیغات
وبلاگ تخصصی مترجمی زبان انگليسي - After Twenty Years

After Twenty Years

O. Henry

 

The policeman on the beat moved up the avenue impressively. The impressiveness was habitual and not for show, for spectators were few. The time was barely 10 o'clock at night, but chilly gusts of wind with a taste of rain in them had well nigh de-peopled the streets.

Trying doors as he went, twirling his club with many intricate and artful movements, turning now and then to cast his watchful eye adown the pacific thoroughfare, the officer, with his stalwart form and slight swagger, made a fine picture of a guardian of the peace. The vicinity was one that kept early hours. Now and then you might see the lights of a cigar store or of an all-night lunch counter; but the majority of the doors belonged to business places that had long since been closed.

When about midway of a certain block the policeman suddenly slowed his walk. In the doorway of a darkened hardware store a man leaned, with an unlighted cigar in his mouth. As the policeman walked up to him the man spoke up quickly.

"It's all right, officer," he said, reassuringly. "I'm just waiting for a friend. It's an appointment made twenty years ago. Sounds a little funny to you, doesn't it? Well, I'll explain if you'd like to make certain it's all straight. About that long ago there used to be a restaurant where this store stands—'Big Joe' Brady's restaurant."

"Until five years ago," said the policeman. "It was torn down then."

The man in the doorway struck a match and lit his cigar. The light showed a pale, square-jawed face with keen eyes, and a little white scar near his right eyebrow. His scarfpin was a large diamond, oddly set.

"Twenty years ago to-night," said the man, "I dined here at 'Big Joe' Brady's with Jimmy Wells, my best chum, and the finest chap in the world. He and I were raised here in New York, just like two brothers, together. I was eighteen and Jimmy was twenty. The next morning I was to start for the West to make my fortune. You couldn't have dragged Jimmy out of New York; he thought it was the only place on earth. Well, we agreed that night that we would meet here again exactly twenty years from that date and time, no matter what our conditions might be or from what distance we might have to come. We figured that in twenty years each of us ought to have our destiny worked out and our fortunes made, whatever they were going to be."

"It sounds pretty interesting," said the policeman. "Rather a long time between meets, though, it seems to me. Haven't you heard from your friend since you left?"

"Well, yes, for a time we corresponded," said the other. "But after a year or two we lost track of each other. You see, the West is a pretty big proposition, and I kept hustling around over it pretty lively. But I know Jimmy will meet me here if he's alive, for he always was the truest, staunchest old chap in the world. He'll never forget. I came a thousand miles to stand in this door to-night, and it's worth it if my old partner turns up."

The waiting man pulled out a handsome watch, the lids of it set with small diamonds.

"Three minutes to ten," he announced. "It was exactly ten o'clock when we parted here at the restaurant door."

"Did pretty well out West, didn't you?" asked the policeman.

"You bet! I hope Jimmy has done half as well. He was a kind of plodder, though, good fellow as he was. I've had to compete with some of the sharpest wits going to get my pile. A man gets in a groove in New York. It takes the West to put a razor-edge on him."

The policeman twirled his club and took a step or two.

"I'll be on my way. Hope your friend comes around all right. Going to call time on him sharp?"

"I should say not!" said the other. "I'll give him half an hour at least. If Jimmy is alive on earth he'll be here by that time. So long, officer."

"Good-night, sir," said the policeman, passing on along his beat, trying doors as he went.

There was now a fine, cold drizzle falling, and the wind had risen from its uncertain puffs into a steady blow. The few foot passengers astir in that quarter hurried dismally and silently along with coat collars turned high and pocketed hands. And in the door of the hardware store the man who had come a thousand miles to fill an appointment, uncertain almost to absurdity, with the friend of his youth, smoked his cigar and waited.

About twenty minutes he waited, and then a tall man in a long overcoat, with collar turned up to his ears, hurried across from the opposite side of the street. He went directly to the waiting man.

"Is that you, Bob?" he asked, doubtfully.

"Is that you, Jimmy Wells?" cried the man in the door.

"Bless my heart!" exclaimed the new arrival, grasping both the other's hands with his own. "It's Bob, sure as fate. I was certain I'd find you here if you were still in existence. Well, well, well!—twenty years is a long time. The old restaurant's gone, Bob; I wish it had lasted, so we could have had another dinner there. How has the West treated you, old man?"

"Bully; it has given me everything I asked it for. You've changed lots, Jimmy. I never thought you were so tall by two or three inches."

"Oh, I grew a bit after I was twenty."

"Doing well in New York, Jimmy?"

"Moderately. I have a position in one of the city departments. Come on, Bob; we'll go around to a place I know of, and have a good long talk about old times."

The two men started up the street, arm in arm. The man from the West, his egotism enlarged by success, was beginning to outline the history of his career. The other, submerged in his overcoat, listened with interest.

At the corner stood a drug store, brilliant with electric lights. When they came into this glare each of them turned simultaneously to gaze upon the other's face.

The man from the West stopped suddenly and released his arm.

"You're not Jimmy Wells," he snapped. "Twenty years is a long time, but not long enough to change a man's nose from a Roman to a pug."

"It sometimes changes a good man into a bad one," said the tall man. "You've been under arrest for ten minutes, 'Silky' Bob. Chicago thinks you may have dropped over our way and wires us she wants to have a chat with you. Going quietly, are you? That's sensible. Now, before we go on to the station here's a note I was asked to hand you. You may read it here at the window. It's from Patrolman Wells."

The man from the West unfolded the little piece of paper handed him. His hand was steady when he began to read, but it trembled a little by the time he had finished. The note was rather short.

Bob: I was at the appointed place on time. When you struck the match to light your cigar I saw it was the face of the man wanted in Chicago. Somehow I couldn't do it myself, so I went around and got a plain clothes man to do the job.


پس از بيست سال

اُ.هنري

ترجمه زهره شريعتي

 

يک افسر پليس در محل گشت هميشگي خود، خيابان، با ابهت قدم مي  زد. هيبت و ژست شق  و رق او عادي و معمول به نظر مي  رسيد و براي تظاهر و خودنمايي نبود، چرا که تماشاچي کمي در خيابان داشت.

ساعت به زحمت دهِ شب را نشان مي  داد، اما باد و توفان سرد و شديدي مي  وزيد و نزديک بود باران ببارد. شايد به همين خاطر خيابان خلوت بود و کسي در آن ديده نمي  شد.

مرد همان  طور که در خيابان قدم مي  زد، صداي قيژقيژ درهاي فرسوده خانه  ها را مي  شنيد که بسته مي  شدند و در حالي که باتوم  اش را با حرکتي ماهرانه و پيچيده دور دستش مي  چرخاند، چشم  هايش را به فضاي آرام خيابان اصلي دوخته بود و گوش به زنگِ هر صدايي بود.

افسر پليس با هيکل ورزشکاري و لباس فرمش، که گويي اندام لاغر و باريکش را طوري پوشانده بود که رشيد و چهارشانه به نظر برسد و باعث مي  شد به خاطر لباس خوش  دوختش کمي هم شق  و رق و عصاقورت داده راه برود، تصوير کاملي از يک نگهبان صلح و آرامش در شهر بود.

دو طرف خيابان طوري به نظر مي  آمد که انگار تازه ساعات اوليه شب است. کم  و بيش روشنايي يک دکه سيگارفروشي يا نور پيش  خوان يک رستوران شبانه  روزي ديده مي  شد.

اما اکثر درهايي که به خيابان باز مي  شدند، درب مراکز تجاري  اي بودند که خيلي وقت بود از ابتداي شب بسته شده بودند.

ميان خيابان، يک بلوک مشخص بود که وقتي افسر پليس به آن  جا رسيد، قدم  هايش را آهسته کرد. مردي با يک سيگار خاموش در دهانش، به درِ يک مغازه تاريک که تابلوي «لوازم خانگي» بالاي آن نصب شده بود، تکيه کرده بود.

وقتي افسر پليس به سمت او قدم برداشت، مرد با عجله شروع به حرف زدن کرد. طوري که انگار مي خواست به پليس اطمينان بدهد که خبري نيست گفت: اوضاع رو به  راهه سرکار! من فقط منتظر دوستم هستم. بيست سال پيش، ما با هم قرار گذاشتيم که چنين روزي _ بعد از بيست سال _ همديگر رو ببينيم. به نظر خنده  دار مي  آد نه ؟! خب بله! اگه مي  خواهيد بدونيد قضيه چيه، همه چيزرو براتون توضيح مي دم . چندين سال پيش، به جاي اين مغازه که اين  جا مي  بينيد، يک رستوران بود به اسم «بِرِيدي بيگ جو».

افسر پليس بلافاصله گفت: بله، تا پنج سالِ پيش، بعد خرابش کردند.

مرد همان طور که به در تکيه داده بود، کبريتي بيرون آورد و سيگارش را روشن کرد. چهره مرد در سايه نور سيگاري که روشن کرد، واضح ديده مي  شد . صورتي با آرواره  هاي مربع شکل، پوست رنگ پريده و چشم  هايي فرورفته، که گويي قادر بودند تا عمق جان ديگران نفوذ کنند. اثر زخمي هم به رنگ سفيدِ روشن، نزديک ابروي راستش بود.

سنجاق الماس بزرگي هم به شکل عجيب  و  غريب و ناجوري به شال  گردنش زده بود.

مرد گفت: بيست سال پيش در چنين شبي، من اين  جا در رستوران «بِرِيدي  بيگ جو» با جيمي ولز - که بهترين دوستم بود- شام خوردم. جيمي يکي از بهترين پسرهاي دنيا بود. من و او همين  جا با هم توي نيويورک بزرگ شده بوديم. مثل دوتا برادر.

من هجده سالم بود و جيمي بيست سالش. صبح فرداي اون شب، من مي  خواستم سفرم رو به غرب شروع کنم، تا بلکه اون  جا دنبال شانس و اقبالم بگردم. ولي هيچ  کس نمي  تونست جيمي  رو از نيويورک بيرون بکشه ! اهل سفر و ماجراجويي نبود. فکر مي  کرد نيويورک تنها جايي يه که روي زمين وجود داره!

خلاصه، اون شب ما با هم قرار گذاشتيم که دقيقاً بيست سال بعد، همين  جا همديگه  رو دوباره ببينيم. کاري هم به اين که توي چه شرايطي هستيم يا فاصله  مون با اين  جا چه قدره، نداشته باشيم.

فکر مي  کرديم توي اين بيست سال ديگه هر کدوم  مون دنبال بخت و اقبال خودمون رفته  ايم و براي خودمون کسي شده  ايم. سرنوشت  مون با هم فرق کرده و به اون چيزي که مي  خواسته  ايم رسيده  ايم.

افسر پليس گفت:  چه جالب! بيست سال براي ملاقات دوباره دو دوست به نظر زمان زيادي مي  آد. شما بعد از اين که دوستتون  رو ترک کرديد ديگه چيزي درباره  اش نشنيديد؟

مرد جواب داد: خب، بله مدتي براي هم نامه مي  نوشتيم، اما بعد از يکي دو سال آدرس همديگه  رو گم کرديم. مي  دونيد که، غرب جاي بزرگ و جالبيه، من هم عجله داشتم که زودتر زندگي خوبي براي خودم درست کنم. اما در مورد جيمي مطمئن بودم. مي  شناختمش و يقين داشتم که اگه زنده باشه، همين  جا دوباره مي  بينمش. چون اون هميشه آدم راستگو و صادقي بود. مردي بود که هميشه مي  تونستم يه جاي اين دنيا پيداش کنم، اون هم همين نيويورک بود! جيمي هرگز قرارمون  رو فراموش نمي  کنه. من کيلومترها راه اومده  ام تا امشب اون  رو ببينم. ارزشش  رو داره که آدم يه دوست قديمي  رو دوباره پيدا کنه».

مردي که منتظر دوستش بود، ساعت زيبا و شيکي از جيبش بيرون آورد و درپوش الماس  شکل کوچکي را که روي ساعت بود کنار زد تا ببيند ساعت چند است. بعد گفت: سه دقيقه به ده مونده ... ساعت دقيقاً ده بود که بيست  سال پيش ما جلوي اين رستوران از هم جدا شديم.

افسر پليس پرسيد: مثل اين  که توي غرب وضعتون خوب شده!

مرد کنايه پليس را در مورد ساعتش فهميد. جواب داد: بله! ولي شرط مي  بندم که جيمي نتونسته باشه نصف کارهايي  رو که من کرده  ام، کرده باشه! اون يه جورايي فقط خرحمالي مي  کرد. اهل اين نبود که حسابي پول دربياره. زيادي بچه مثبت بود! من با چندتا از با هوش  ترين آدم  ها رقابت کردم تا تونستم يه کم پول جمع کنم و به اين جاها برسم. آدم براي همچين کاري که من دارم توي نيويورک به دردسر مي  افته. اين دردسر توي غرب، مثل لبه تيغيه که روي گردن آدم گذاشته باشن.

افسر پليس ب توم را در دستش چرخي داد، يکي دو قدم به جلو برداشت و گفت: من ديگه بايد به کارم برسم. اميدوارم دوستتون به موقع بياد. مطمئنيد که سروقت مي  رسه؟

مرد جواب داد: بهتره بگم نه! خيلي طولش داده سرکار. فقط نيم  ساعت ديگه بهش وقت مي  دم تا خودش رو برسونه. اگه جيمي زنده باشه، هر جاي اين کره زمين که باشه، خودش  رو سر وقت مي  رسونه اين جا.

افسر در حالي که براي گشت به راهش ادامه مي  داد گفت: شب به خير آقا و همان  طور که مي  رفت صداي قيژقيژ درهاي فرسوده به گوشش مي  رسيد.

حالا ديگر باران سرد و ملايمي نم  نم مي  باريد و باد از حالت قبلي و ناپايدارش که مدام کم  و زياد مي شد، تبديل به وزشي تند و توفاني شده بود.

چند عابري که توي خيابان بودند، ظرف يک ربع با حالتي افسرده و ساکت، يقه کت  ها و پالتوهايشان را بالا کشيدند و دست  هايشان را در جيب فرو بردند.

جلوي در مغازه لوازم خانگي، مردي که کيلومترها راه پيموده بود تا به قرار ملاقاتش برسد، ديگر تقريباً خسته شده بود و حوصله  اش سر رفته بود.

به نظرش دوست دوران جواني  اش بدقول شده بود. دوباره سيگاري گيراند و منتظر شد.

بيست دقيقه  اي صبر کرد و بعد ناگهان مرد قدبلندي را ديد که يک اورکت بلند هم پوشيده و با شال گردني که دور سروگردن و گوش  هايش پيچيده، از آن  طرف خيابان به سمت او مي  دود. مستقيم به طرف او مي  آمد.

مرد بلندقد با ترديد پرسيد: تويي باب؟! و مردي که به در تکيه کرده بود فرياد زد: جيمي ولز! خودتي!

مردي که تازه از راه رسيده بود با تعجب گفت: خداي من! و بعد هردويشان با شوق دست يکديگر را گرفتند.

- باب! تو خودتي؟! از دست تقدير مطمئن بودم اگه هنوز زنده باشي همين  جا پيدات مي  کنم. خب خب خب! بيست  سال زمان زياديه. رستوران قديمي از بين رفته باب، وگرنه دلم مي  خواست دوباره همين  جا با هم شام مي  خورديم. از غرب چه خبر دوست قديمي؟!

باب جواب داد: غرب مثل هميشه همون طور گردن کلفت مونده! هر چيزي که از اين دنيا مي  خواستم و دنبالش بودم به من داد. هي! تو خيلي عوض شده  اي جيمي! اصلاً فهميدم که قدت دوسه سانت بلندتر شده!

مرد جواب داد: خب بعد از بيست سالگي يه کم ديگه هم قد کشيدم.

باب دوباره پرسيد: اوضاعت توي نيويورک چه طوره؟

جيمي جواب داد: اي بدک نيست. توي يکي از بخش  هاي اداري شهر مشغولم. بيا باب! بيا بريم يه جايي که مي  شناسم شام بخوريم و مفصل درباره گذشته  ها با هم حرف بزنيم.

هر دو مرد، بازو در بازوي هم در طول خيابان به راه افتادند. مردي که از غرب آمده بود، بابت موفقيت  هايش در زندگي خيلي لاف مي  زد و انگار خودخواهي و غرورش بيشتر هم شده بود.

شروع به صحبت کرد و چيزهايي در مورد زندگي و شغلش در غرب گفت.

ديگري در حالي که خودش را حسابي توي اورکتش پوشانده بود، با تعجب به حرف  هاي او گوش مي داد.

هر دو در گوشه خيابان، کنار يک داروخانه که چراغ برقش روشن بود ايستادند. وقتي در هاله نور خيره  کننده چراغ  هاي داروخانه قرار گرفتند، هم  زمان با هم به چهره يکديگر خيره شدند.

مردي که از غرب آمده بود، ناگهان دستش را از دست ديگري بيرون کشيد و با عصبانيت و تعجب گفت: هي! تو جيمي ولز نيستي! بيست  سال ممکنه زمان زيادي باشه، اما نه اون قدر زياد که دماغ رومي و خوش ترکيب کسي  رو تبديل به يه دماغ پهن و پخ بکنه!

مرد قدبلند گفت: بله، ولي بيست سال اون قدر هست که يه مرد خوب رو تبديل به آدم بدي بکنه. تو يه ده دقيقه  اي هست که دستگير شده  اي باب عزيز! توي شيکاگو فکر مي  کردند که به نيويورک آمده  اي، به ما تلگراف زدند که مي  خواهي برگردي اين  جا و يه گپي با ما بزني! حالا با من مي  آيي يا نه؟ حتماً اين قدر شعور داري که بيايي! حتماً مي  آيي! و بعد به دست  هاي باب دست  بند زد.

خب، الان قبل از اين که با هم بريم اداره پليس، يادداشتي دارم که از من خواسته  اند بدهمش به تو. بهتره همين  جا زير نور پنجره اين مغازه بخونيش. از طرف پليس گشت «ولز» است.

مردي که از غرب آمده بود، تکه کاغذ کوچک تانشده  اي را از مرد قدبلند گرفت. دست  هايش تا وقتي نامه را نخوانده بود، محکم کاغذ را چسبيده بود، اما کمي بعد دست  هايش شروع کردند به لرزيدن. يادداشت خيلي کوتاه بود:

باب! من تو را به موقع و در مکاني که با هم قرار گذاشته بوديم ملاقات کردم. وقتي مي  خواستي سيگارت را روشن کني، صورت مردي را ديدم که به ما گفته بودند در شيکاگو تحت تعقيب پليس است.

خب... يک جورهايي نمي  توانستم خودم دستگيرت کنم. براي همين برگشتم و به يکي از همکارهايم گفتم که لباس شخصي بپوشد و به جاي من اين کار را انجام بدهد.